SPI prezentuje
KATAKUMBY
Film oparty na prawdziwych wydarzeniach.
200 lat temu w Paryźu zabrakło miejsc, by chować zmarłych.
Królewskim dekretem, 7 milionów zwłok przeniesiono do opuszczonych kopalni wapienia, połoźonych pod miastem.
Dziś, najbardziej romantyczne miasto świata, leźy 30 metrów ponad...
...największym masowym grobem w historii.
Nad królestwem zmarłych.
Siostra przysłała mi pocztówkę.
Napisała jedynie:... Przyjedź do Paryźa, dobrze ci to zrobi. "
48 godzin po moim przylocie,
ona, i wszyscy których poznałam, nie źyli.
Słucham?
- Proszę otworzyć bagaż. - Dobrze.
- Była jużpani w Paryżu? - Nie. Nigdzie nie byłam.
Mam słabe nerwy.
- Nie rozumiem. - Pyta, czy zna pani francuski.
Nie znam.
Gdzie się pani zatrzyma? W hotelu?
U siostry.
Witaj w Paryżu. Dobrze się bawisz?
Nie wiem gdzie mieszka, ale studiuje na Sorbonie.
Adres?
Nie znam. Ma mnie odebrać z lotniska.
Nie wiem.
Witamy we Francji.
Ta podróżodmieni cię na zawsze, siostrzyczko.
Nie cieszysz się?
Cieszę się. Tylko głowa mnie boli.
Właśnie taką cię pamiętam.
Dokąd idziemy?
- Mieszkasz tutaj? - Trochę strasznie, co?
Ale mało płacimy.
Spodoba ci się.
Na piątym piętrze mieszkał seryjny morderca.
Porąbał masę ludzi, zanim komuś nie zaczął przeszkadzać hałas.
Gdy zwrócili mu uwagę, facetowi kompletnie odwaliło.
Zanim przyjechała policja,
zabił wszystkich z czwartego i piątego piętra.
Po tej masakrze wszyscy się wyprowadzili.
Za dużo złej krwi.
Nabieram cię.
To po prostu straszliwa rudera.
Rozchmurz się. Nie w każdym cieniu czai się morderca.
Zapal wreszcie światło.
- Nie wiem gdzie. - Nie mówiłam do ciebie.
Co?
Czy twoje życie obraca się wyłącznie wokół straszenia ludzi?
Łamiesz mi serce.
Nie przejmuj się. Robią to każdemu. Wszystko w porządku?
Tak... Gdzie będę spać?
- W Baltimore. - Tu nie śpią nawet zmarli.
Nie mogłam zasnąć w samolocie.
- Za bardzo się denerwowałam. - Przykro mi. Nie ma czasu.
Musimy się szykować na przyjęcie.
Dziś? Nigdzie nie idę.
Nie w tym ubraniu.
Idziemy na zakupy.
- W porządku? - Tak.
Nie chcesz pogadać z Quasimodo?
I co myślisz?
O czym?
O czym? O Paryżu.
Rozejrzyj się. To najpiękniejsze miasto na świecie.
Miasto światła, romansów, sztuki, architektury, piękna.
Trudno sobie wyobrazić,
że leży na największym, masowym grobie świata.
Nie możesz iść na imprezę bez nowych butów.
- Przestraszyłaś mnie. - Ciebie? Zwykle jesteś taka spokojna.
- Co bierzesz? - Głowa mnie boli.
Zbierajmy się. Taksówka jużjedzie.
Spójrz, wieża Eiffla.
Taki jest Paryż.
To mój przyjaciel - Hugo. Jeden z naszych z gospodarzy.
To moja niesławna siostra Victoria.
My tu wszyscy mówimy po angielsku, siostrzyczko.
OK.
Masz mnie za amatorkę?
To dla twojej siostry.
- Dla mnie? - Drogie panie, zapraszam.
Chodź, siostrzyczko.
- Dokąd idziemy? - Jużnie ma odwrotu.
Carolyn, co to za impreza?
Taka, która zmienia twoje życie. Moje zmieniła.
Czemu akurat tutaj?
Bo są tu trupy.
Znów chcesz mnie nastraszyć?
Nie, przysięgam. To wszystko prawda.
Taki mały, paryski sekret.
...Porzuć wszelką nadzieję, ty, który tu wchodzisz. "
Milutko.
200 lat temu skończyło im się miejsce, by grzebać zmarłych.
Cmentarze były przepełnione.
Zwłoki gniły na ulicach.
Ktoś wpadł na genialny pomysł, żeby wykopać wszystkie ciała -
całe 7 milionów, i upchać je w tym labiryncie korytarzy.
- 7 milionów? - Śmieszne, co?
- Policja nie próbuje was łapać? - Próbuje.
Utworzyli nawet specjalną jednostkę.
Pod miastem jest 500 kilometrów tuneli,
a my zawsze zmieniamy miejsce.
Pamiętasz Nico i Leona?
Ruszajmy. Jean Michele czeka.
- Kto to taki? - Zobaczysz.
On i Hugo wymyślili te imprezy.
Nasze spotkania stają się coraz popularniejsze.
Prasa oskarżyła mnie o miłość do śmierci.
Chyba jestem nekrofilem.
Ale w starożytnej Grecji to filozofowie
trzymali czaszki na biurkach.
Koncepcja była następująca:
Tylko będąc całkowicie świadomi czekającej nas śmierci,
możemy w pełni docenić życie.
To zawsze do mnie przemawiało.
Problem w tym...
że nigdy nie miałem biurka.
Witaj w Katakumbach!
- Pójdę po wodę. - OK.
Mogę dostać trochę wody?
Poproszę wody.
Nie musisz pić tutaj.
Jean Michele?
Carolyn dużo mi o tobie opowiadała.
Co mówiła?
Że boisz się ciemności.
- Nieprawda. - A ja tak. Wszyscy się boimy.
To po co tu przychodzisz?
...Bóg, w swojej łasce, zsyła nam przerażenie,
aby nas wzmocnić".
Gdzie mam się napić?
Marnujesz czas.
Ona nie pije alkoholu.
To nie alkohol, to absynt.
To się źle skończy.
Kosmiczny kadecie.
W porządku?
Skoro jesteś w Paryżu,
to może widziałaś już jakieś duchy?
To jużsię staje nudne.
Jest w Paryżu, najbardziej nawiedzonym mieście świata.
To nie ulega kwestii. Rozejrzyj się.
6 milionów osób wyciągnięto z ziemi i upchano nam pod nogi.
Jeśli gdzieś są duchy, to w Paryżu. I to właśnie w tym miejscu.
Ma rację. Katakumby są nawiedzone.
Ale nie przez upiory czy zjawy. Przez ludzi.
Ściągają tu najbardziej odrażające typy i szaleńcy.
Śmierć to spektakl,
opera.
Kiedy kult Czarnej Dziewicy
wkradł się do chrześcijańskich obrzędów,
zaczęto malować Maryję na czarno,
modlić się do szatana.
Gdy mówili, że narodził się antychryst,
nikt nie traktował tego poważnie.
Ale oni nie żartowali.
Wzięli dziecko,
zrodzone z kazirodztwa,
wychowane na surowym mięsie.
Nie wyprowadzali go na światło dzienne,
wpojono mu, że ma zabijać ludzi,
ubrano w przerażającą maskę kozła.
I czego się spodziewacie?
Chłopak dorósł.
Udało im się.
Stworzyli...
...ogromnego,
bezmyśInego szaleńca,
tak złego,
że śmiało można go nazwać antychrystem.
Zabójca w masce kozła?
To tylko mit. Bardziej przerażający, ale tylko mit.
Gazety co tydzień piszą o ludziach, którzy weszli do katakumb,
- i nigdy nie wyszli. - To nie mit.
Ten potwór...
On gdzieś tu jest.
Nie studiujecie z Carolyn, prawda?
Chodźmy popływać.
Co ty na to, siostrzyczko?
Weź przykład z innych. Rozbieraj się i wskakuj.
Carolyn...
Czemu nie? To tylko ciało. A twoje jest piękne.
- Czego się wstydzisz? - Niczego. Po prostu mi zimno.
Jasne. Gdyby nie to, byłaby tu pierwsza.
Zimno mi. Chcę do domu.
Mogłabyś kiedyś spróbować nie zachowywać się
- jak największa niedojda. - Daj jej spokój.
Jestem, jaka jestem. Wracam na przyjęcie.
Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało.
Czy ktoś może pokazać mi drogę?
To tam.
Chyba tu utknęłaś. Będziesz musiała pływać.
Znajdę sama.
Nie wydurniaj się. Nie możesz iść sama. Zabłądzisz.
To labirynt.
Vic, poważnie!
Vic!
...Ty równieżwkrótce do nas dołączysz. "
Tak tu jest napisane.
- Przestraszyłaś mnie. - I dobrze. Należało ci się.
Nie żartuję tępaku. Nie możesz iść. To niebezpieczne.
W katakumbach dźwięk się nie rozchodzi. Zabłądzisz.
Ty nie zabłądziłaś?
Nie wydaje mi się.
- A może...? - Mówisz poważnie?
Co cię tak śmieszy?
Ten kto to napisał, uważał, że nieważne którędy pójdziemy.
Co tam jest?
...Jest tylko jedna droga na ten świat, a bram śmierci - wiele. "
Pięknie.
Co to?!
Mówiłaś, że dźwięk się tu nie rozchodzi.
To prawda. Zostań tu.
Rozumiem.
Chłopcy chcą cię wystraszyć. To całe ich życie.
- Odwalcie się! - Chcę wracać do domu.
Czekaj.
Czujesz to?
Co?
Ziemia drży od muzyki. To bas. Impreza jest blisko. Tańcz ze mną.
Włącz latarkę. Czemu nie świeci?
- Baterie wysiadły. - Jak to wysiadły?
Kiedy baterie wysiadają, światło zaczyna mrugać.
- Co teraz? - Spokojnie.
- Latarka wysiada! - Wszystko dobrze.
Nieprawda! Baterie wysiadają!
- Nie histeryzuj. - Co teraz?
Czemu oni to robią? To nie jest śmieszne!
- Niemożliwe, że jesteśmy siostrami. - Jak możesz być tak spokojna?
Pierwsza reguła Katakumb: Zawsze miej zapasowe światło.
Widzisz? Nie jest tak źle.
Chodź, przyjęcie jest tam.
Pomocy!
Nie!
Proszę, zapal się.
No dalej!
Niech mi ktoś pomoże!
Zostaw mnie!
Przestań! Zostaw mnie!
No gaśnij.
Pomocy! Czy ktoś mnie słyszy?
Zostaw mnie w spokoju!
Na pomoc!
Pomocy!
Niech ktoś mi pomoże!
Pomocy!
Na pomoc!
On chce mnie zabić!
Pomóżcie mi!
Ona nie żyje!
Tylko nie to.
Jest tu kto?
Czy ktoś tu jest?
Czy ktoś mnie słyszy?
Utknęłam tutaj!
Czy ktoś mnie słyszy?
Kurwa mać!
61,62,63,64,65,66...
...91,92,93...
...102,103,104...
Kurwa mać!
1,2,3,4,5,6...
Czy ktoś mnie słyszy?
Cholera!
Niech ktoś mi pomoże!
Nie rozumiem, co mówisz!
Zostań tam!
Nie zbliżaj się!
Stój!
Nie podchodź! Nie rozumiem.
Nie rozumiem! Czego chcesz?
Wyjście?
Zablokowane? Co ty powiesz?!
To moja latarka!
Czekaj.
Nic nie widzę.
Ukradłeś mi latarkę, palancie.
Czekaj.
Wiesz dokąd idziesz?
Musisz uważać.
Słyszysz mnie?
Co to?
Mapa?
Plan tych korytarzy?
Pokaż.
To mapa miasta. Nad nami.
Przestań.
Rue Saint Medard? I co?
Czekaj.
Wiesz co robisz?
Nazwy są takie jak na górze?
Jeszcze jedno wyjście.
Gdzie my jesteśmy?
To strasznie daleko.
Co się stało?
Byłeś na imprezie?
Teżsię zgubiłeś?
Zaczekasz na mnie?
Proszę, zwolnij trochę.
Nie dotykaj mnie.
Idziesz za szybko. Nic nie widzę.
Czekaj.
Dokąd idziesz?
Co robisz?
Czemu się zatrzymujemy? Musimy iść.
Co tam chowasz?
Co to?
Nie zbliżaj się do mnie.
Co robisz?
Nie dotykaj mnie.
Nie rób mi krzywdy.
Bardzo śmieszne.
Świetnie.
Henri?
Henri.
To twoje imię?
Jestem Victoria.
Victoria.
Wczoraj zginęła moja siostra.
Tak mi się zdaje, że wczoraj.
Musimy iść.
Henri?
Henri!?
Ty sukinsynu!
Henri!?
Nie zostawiaj mnie!
Zginę tutaj!
Gdzie byłeś, do cholery?!
Dawaj tę pieprzoną latarkę!
Kutas.
Odwal się!
Idziemy.
Musimy znaleźć wyjście, pamiętasz?
Ostrożnie. Uważaj.
Uważaj.
Powoli.
Ostrożnie.
Nic ci nie jest?
Henri!
O mój Boże!
Wszystko będzie dobrze.
Podaj mi rękę! Proszę!
Henri, daj rękę. Podnieś się! Proszę!
Dobrze.
1,2,3, już!
Nie patrz na to! Patrz na mnie!
No dalej.
Uda ci się!
No dawaj!
Postaraj się, błagam!
Spróbujemy dwiema rękami.
No dalej!
Victoria...
Wybacz mi.
Przepraszam. Znajdę wyjście i wrócę po ciebie.
Przyrzekam. Wiem gdzie jesteś. Obiecuję, że wrócę.
Victoria! Victoria!
Henri?
Nic ci nie jest?
Chyba zatoczyłam koło.
Henri?
Jezu!
Kurwa mać!
Daj mi spokój!
Cholera! Działaj!
Nie wysiadaj!
Włącz się.
Działaj!
Włącz się. Proszę!
Victoria?
Wiedziałam.
Niesamowite.
Naprawdę myślałaś, że nie żyję?
Wiedziałam.
Niesamowite,
przez cały czas myślałaś, że nie żyję.
Wiedziałam.
To niesamowite.
Naprawdę myślałaś, że nie żyję?
To była sztuczna krew.
Nie ma żadnego potwora. Taki żarcik.
Hugo założył maskę. Pokażjej.
Spójrz.
Widzisz?
To był tylko żart.
Żart?
Właściwie psikus. Inicjacja.
Kult czarnej dziewicy? Potwór w masce kozła?
To wszystko po to, żeby móc nastraszyć znajomych.
Oni robią to od lat.
Chcieliśmy ci wszystko wyjaśnić,
ale gliny się zjawiły i zrobił się lekki bałagan.
Szukamy cię od 12-tu godzin.
Myślałaś, że ściga cię potwór?
Hej, Victoria!
Nie słyszałaś nas? To dlatego uciekałaś.
To przez te ściany. Możesz krzyczeć, ale i tak nic nie słychać.
Daj mi spokój!
O nie!
O mój Boże... Henri...!
Nie bądź taką histeryczką.
- Nie powinniście tego robić. - Ale zrobiliśmy.
Chłopaki to lubią.
Czy twoje życie obraca się wyłącznie wokół straszenia ludzi?
- Widziałaś jużjakieś duchy? - Chłopcy chcą cię wystraszyć.
Myśleliśmy, że dobrze ci to zrobi.
- Przestraszyłaś mnie. - I dobrze. Należało ci się.
Nie w każdym cieniu czai się morderca.
Jean Michele mawia, że jeśli przeżyjesz własną śmierć,
rodzisz się na nowo. Po to tu schodzimy.
Tylko będąc całkowicie świadomi czekającej nas śmierci
możemy w pełni docenić życie.
Myślisz, że po co cię tu ściągnęłam?
Chciałam ci pomóc. Uwolnić cię od tych tabletek.
- Gdzie jest Jean Michele? - Nie wiem. - Victoria, widziałaś go?
O cholera! Jean Michele!
O Boże!
- Nie wstrząsajcie nim. - Ocknij się!
- Nie żyje? - Jean Michele!
Zostaw go w spokoju!
Sprawdź mu tętno!
Jak ona mogła to zrobić?
Jean Michele!
Ty głupia zdziro!
On nie żyje!
Jak mogłaś być tak głupia? Co ty masz w tej główce?
Spójrz co zrobiłaś! Wstawaj i zobacz, co narobiłaś!
- Przepraszam. - Ty głupia suko!
Nienawidzę cię! Wszystko, co w życiu zrobiłaś, to pomyłka.
Wiecznie ci przykro. Wszystko psujesz!
Nienawidzę cię z całych sił!
Spójrz, co zrobiłaś! Co z tobą?
Kretynka! Żałuję, że żyjesz!
Ty głupia dziwko! Wszystko, co w życiu zrobiłaś...
Siostra przysłała mi pocztówkę.
Napisała jedynie:
...Przyjedź do Paryźa, dobrze ci to zrobi. "
48 godzin po moim przylocie,
ona, i wszyscy których poznałam, nie źyli.
Na lotnisko, proszę.
Wersja polska na zlecenie SPI International Polska: Studio Sonoria
Tekst: Piotr Banaszek
Authoring DVD: CatMusic